Poniedziałek był pięć minut temu, to się liczy.

Witajcie, obywatele. :3

Napisałam "poniedziałek", ale nie sprecyzowałam który, także...

Czy jest na sali jakiś wielbiciel mojej pamiętnikowej paplaniny? Tak? Nie?

No cóż, nie mam specjalnie nastroju do zagłębiania się w zawiłości życia, którego nie mam, 

toteż zostawię tu tylko rysunki i zmykam.

~*~

 

Gimp to najlepszy program evah, nikt mi nie powie, że jest inaczej.

Dziennik pokładowy, dzień 73: Niewymiarowy szkic może stać się fajny, jeśli 

dodasz do niego krzywe uśmiechy z myszki wzięte, 10/10, polecam, Krzysztof Ibisz. ;-;

 

 Trochę lamerskie to-to, ale miał być pocieszacz i to dla Olki, soo...

Z prawej strony była jeszcze dziewczyna z malowniczo skręconą ręką, 

wskazująca na niebo i bardzo wkurzała mnie swoją obecnością, stanem bioder,

dziwnymi kośćmi policzkowymi...

Stało się - panny z długim warkoczem nie ma już wśród nas. 

   

- Marcelina, ale dlaczego właściwie rysujesz gołych ludzi?

- AGHR. A ty myślisz, że niby jak wygląda każdy szkic przed ukończeniem? 

Że co, od razu rysuję im ubrania, tak z miejsca, bez ciała? 

Czyli Marcela agresywnie wyjaśnia zawiłości szkicu. 

Życie jest ciężkie, kiedy ktoś nieustannie zakłada, że to nieodpowiednie i takie tam.

Whoa, cofam, lepsi są siostrzeńcy, którzy komentują z: "Mogłaś ją tak zostawić".

Szkicuję ludzi, którzy są bez ubrań, jestem kontrowersyjna. ;___;

A, no i odlazłam od tematu: tak, bardzo mnie rajcuje rysowanie połamanych

skrzydeł i smutnych ludzi. Aniołów. Cokolwiek, w końcu kochamy cierpieć.

Znów mam tę Wenę, która nakazuje rysować, 

nie zważając na Rozum, Zdrowy Rozsądek lub Logikę.

Chciałabym powiedzieć, że to ja, ale to nie wygląda jak ja, nie znam tej dziewczyny,

nie zapraszałam jej do domu, nie wiem, jaką ma grupę krwi i dlaczego derpuje,

ja normalnie nie zdaję sobie sprawy, jakie brzemię niesie rysowanie. ._.

 Śmieszne są te istoty, które potrafią się ubrać i "łał, umiesz dopasować swoje skarpetki

do koszulki, niesamowite, ja ledwo znajduję drugą parę", i łączą umiejętnie kolory,

i nie wstają o czwartej nad ranem, żeby ponarzekać na zimno, 

i nie chodzą w butach po domu, jak nikt nie patrzy.

Moje szaro-cętkowane spodnie zmieniły się na fioletowe w praniu, 

żyję w zaprzeczeniu, że wciąż jestem mistrzem w rozpoznawaniu kolorów kredek.

~*~

*wpada do pokoju, rzuca w powietrze fanartami Supernatural, rysuje na ścianie sigil 

przeciw aniołom, tryska wodą święconą z plastikowego pistoletu, obsypuje wszystko solą, 

spokojnie wychodzi*

 

1# KOMIKSZ Z SAMEM I JESSICĄ, bo zasługują na bycie szczęśliwym 

i na romantyczny piknik przy gwiazdach, których nie widać;

plus za warkoczyk Sama, jako że pokusa była zbyt silna:

Dla niezorientowanych: część dalsza przygód Dzielnego Wielkiego Sama. 

Mam nadzieję, że czytelne - jak coś, dawać cynk, użyję Comic Sansa 

albo innej wybitnej czcionki.

To nie tak, że mam obsesję na punkcie wysokich facetów, I mean, Sammy nawet nie jest 

moją ulubioną postacią - jednakowoż czerpię masochistyczną przyjemność z rysowania 

faceta, który ma prawie dwa metry wzrostu. Jaka pogoda tam na górze?

Mężnie wyzywam was, aby zignorować tło robione kredką Bambino. 

Zgubiłam, kurna, czarną Castell'kę i mam ból dupy. No co pan zrobisz, nic pan nie zrobisz.

2# POMYŚL O FACETACH JAK O DRABINIE i całkiem świadomie zrób Superlock:

 Dziwna rzecz się dzieje, kiedy rysuję coś komiksowo-podobnego, a jednak nie.

 Nie mogę się zdecydować na styl... więc miksuję wszystkie. Licząc, że coś z tego wyjdzie. 

Nadzieja umiera ostatnia.

I żadna z niej matka. >:C

Ogólnie, porównując wzrost aktorów Sherlocka oraz Supernatural 

 doszłam do tak zaskakujących wniosków, że aż postanowiłam je wizualnie przedstawić. 

Sam (Jared Pada-cośtam, nie jestem przekonana, zbieram swoje informacje z Cartoon Netwoork), 

jak na razie, prowadzi z wynikiem 1,94 m. What kind of black magic is this?

Dalej w rankingu jest Dean (Jensen Ackles), obrażony Sherlock (Benedict XVI Cumberbatch) 

i... ten biedny, acz wielki duchem człowiek - John Watson (Martin Freeman). Oklaski!

Tak naprawdę John nie jest wybitnie niski, ale ma pecha i koleguje się z gigantami.

Też tam stoję - jak ktoś chce mnie znaleźć, jestem tym małym, 

białym pikselem między Watsonem, a krawędzią kartki. :'D

 3# NAPATRZCIE SIĘ NA TEN FLUFF, W SERIALU NIE MA TAK DOBRZE, 

czyli robię z chłopców... well, chłopców i daję im piłkę, czekając na rozwój wydarzeń:

Nie jestem pewna, jak piłka ewoluowała z "mieszczącej się w dłoni" do "brutalnego

i nie przeznaczonego dla dzieci poniżej 3 lat, odbezpieczonego granatu, zdolnego pochłonąć

zdrowego 14-latka i wysłać go do innej galaktyki lotem prostym".

Ale to zrobiła. Propsy dla niej.

 Jest tu parę delikatnych sugestii, które wskażę, jako że większość czytelników

pewnie nie ma pojęcia przez jakieś 90% czasu, o czym mówię:

- Dean, albo raczej Jensen ma takie urocze, skrzywione nogi, zwane "bowlegs". 

Są one urocze i wyglądają mniej więcej tak:

No przeurocze, prawda? *witajcie w fandomie*

- Sam generalnie często nosi ręce w kieszeniach, ale to dobra wymówka, 

żeby uniknąć rysowania dłoni. Jestem teraz totalnie szczera.  

- L8ERZ jest odniesieniem do Sherlocka; dokładnie konkretnej sceny, gdzie Sherly

odrzuca sprawę, wychodząc w samym prześcieradle z Pałacu Buckingham i mówi

"Laters!" w bardzo slangowy sposób. To się działo naprawdę i na serio.

- Sam prawdopodobnie nie był wyższy od Deana jako nastolatek, lecz podoba mi się 

idea Łosia, którego nęka każdy trener koszykówki, siatkówki i pani z motelu obok, 

bo kot znowu jej utknął na drzewie.

- Sam prawdopodobnie nie był przyczajonym Pudzianem, ale w żyłach 

tego Winchestera krążą drożdże, to czemu mu odmawiać krzepy i bycia macho?

No tak, właśnie zaczęłam się śmiać, bo macho Sammy, on dosłownie zagłaskałby na śmierć

każdego psa na swojej drodze i kochałby go bardziej niż własne życie.

Tak bardzo, że świat bez psów wydawałby mu się szary i niepełny.

#dlaczego zmieniam humor jak kameleon

#dlaczego sama siebie czynię smutną

#dlaczego ten słony płyn spływa po moich policzkach

#dlaczego

4# GDZIE "I WILL GO DOWN WITH THIS SHIP" NABIERA NOWEGO

ZNACZENIA, Cas jest irytującą rybką ze skrzydełkami, a Dean próbuje

ignorować istnienie kogoś takiego, jak irytująca rybka ze skrzydełkami:

 

Jak widać, jeszcze nie skończyłam z moim "dlaczego". 

 #dlaczego

Kiedyś mi się to znudzi. Zapewne. Moja arielkowa sympatia kończy się tam, 

gdzie kończy wyobraźnia, czyli nigdzie. Nie ma granic, haha.

___________________________

PS. To bardzo niezręczne uczucie, gdy praktycznie cały dzień piszesz notkę, jest poniedziałek, dodajesz ją - nie ma już poniedziałku.

PS 2. Wiecie, co jest smutne? Kiedy robisz odniesienia do filmów Disneya i nikt ich nie docenia. T.T

PS 3. Życzę wszystkim przyjemnej nocy, obudźcie się rano ze świadomością, że zostało 6 dni do końca wakacji.

PS 4. || Imogen Heap - Hide and Seek || w jakiś dziwny sposób bardzo podoba mi się ta piosenka, ok.

PS 5. Pada słońce i świeci deszcz, pozdrawiam nocnych obozowiczów. Też pilnuję internetów.

PS 6. Łatwo mnie poznać na szkolnym zdjęciu, ponieważ: a) zawsze wyglądam jak debil, b) zawsze wyglądam, jakby mnie potraktowano kosiarką, c) noszę ubrania, których chyba nie powinno się łączyć, tak z przyzwyczajenia, d) zawsze próbuję się uśmiechnąć, a wychodzi, jakbym miała szczękościsk, e) wszystko powyższe, f) czy wspominałam o wyglądaniu jak debil?

PS 7. Nie ufam jogurtom z długoterminową datą ważności.

PS 8. Dalej pracuję nad nagłówkiem, spokojnie! (czyt. wcale go nie zaczęłam, noo)

Pytanie do publiczności: czy już wiecznie będę kończyć notki słowem "dobranoc"?

Ale i tak: dobranoc!

Żyję! (I wdycham zapach kaszmiru. Tak, kaszmiru.)

 Cześć, moi drodzy!

Co? Mówicie, że niby jak długo mnie nie było? Że prawie trzy miesiące? No chyba...

 ...ups.
 

Okej, dobra dobra. Zrobiłam przerwę. Dosyć sporą. 

Chciałam wrócić wcześniej i na "chcianiu" się skończyło. 

Nie mam absolutnie nic na swoje usprawiedliwienie.

Trzymanie się grafiku i terminów mi nie idzie - głównie dlatego, że najpierw była szkoła, 
potem szkoły nie było, a Marcela z lubością rzuciła się w stronę seriali i zaprzedała 
im swoją duszę. Przez co rysunki występowały w ilościach szczątkowych. 

Tak, jestem leniwą dupą, ale o tym innym razem. 

Postanowiłam dodawać notki bardziej regularnie i rzut beretem wskazał poniedziałek.

Tak więc w znienawidzone poniedziałki możecie spodziewać się tego czegoś ode mnie.

Czegokolwiek oczekujecie.
Notki.
Rysunków.
Pasjonującej historii o płatkach śniadaniowych.
Martwego ciała. 
Apokalipsy.
Nie wiem.

Ale trzymajcie kciuki, okej? :3


~*~

Nie wiem, czy nie za późno - chciałam przywitać paru nowych ludzi z paki, 
joł gangsta obserwatorów, ot tak, bo bardzo mi miło, że ktoś tu zagląda.

Mam nadzieję, że tak szybko nie znikniecie. ;-;

(I nie, nie napisałam tego tylko po to, żeby wstawić gif ze Stichem. Nope.)

~*~

Dziwne jest, że gdy już przekonałam sama siebie, iż nie mam życia 
ani znajomych - wyszłam na dwór. I to nie byle jaki dwór. 

Wbiłam prosto na festyno-dyskotekę.

Oto moje genialne spostrzeżenia:

1. Spódniczki są okej, jeśli na zewnątrz panuje temperatura 92683794216 stopni Celsjusza, jednakowoż jest niewskazana, kiedy zajdzie słońce. No chyba, że was kręci utrata krwi. (Mówię tu o tych małych sukinkotach komarach, a nie wampirach. Co z resztą też jest chore.)

2. Oczywiście, że możesz biegać wszędzie z rozsuniętym plecakiem, w którym znajduje się telefon.

3. Oczywiście, że możesz zgubić telefon, chusteczki i trzy zeta w drobniakach.

4. Oczywiście, że możesz obwiniać Lokiego, pijane koty oraz kosmitów i nikomu o tym nie powiedzieć.

5. Oczywiście, że możesz skołować hobbicką wyprawę stworzoną z przyjaciółki i ludzi, których ledwo znasz.

6. Jak znaleźć telefon w środku nocy na stadionie? To już trzeba być Marceliną.

7. (Możesz też pomodlić się do Castiela. Albo zadzwonić do Mishy.)

8. Zbyt krótkie patyczki do lodów powinny być nielegalne w Polsce, Korei Północnej oraz kilkunastu stanach Ameryki, a najlepiej to je wszystkie spalić na stosie.

9. Pijani starsi ludzie są przerażający. (sic!)

10. Jeśli impreza jest nudna - w porządku, zawsze miej przy sobie zeszyt i długopis. Rysowanie kotów po ręce też powinno pomóc.

11. Jeśli impreza nie jest nudna, i tak miej ze sobą długopis, bo może trzeba będzie wydłubać komuś oko albo narysować pułapkę na demony. Długopisy 5ever.

12. Wygodne buty są twoimi psiapsiółkami.

13. Nie rozumiem, dlaczego Groszek nie przyjmuje simoleonów.

14. Nie rozumiem, dlaczego każdy nazywa ten konkretny Groszek Mileą. 

15. Nie rozumiem, jak można narzekać na rockową kapelę zamiast disco-polo.  To się wymyka mojemu mózgowi.

16. Gość przebrany za Lucyfera i mówiący dzieciom, że ściąganie/podbieranie kasy od rodziców/kłamanie/wszystko powyższe jest w porządku wygrywa kociołek z magicznym napojem.

17. Każdy ma znajomych oprócz Marceliny (która nigdy nie ma do kogo pomachać, lol.)

18. Moje miejsce jest w internetach. Tak. ;-;

~*~

Wspominając seriale - przez ostatni miesiąc oglądałam jak opętana (hehe) Supernatural, 
właśnie skończyłam (zeżarłam) ósmy sezon i pierwotny szok trzymał mnie przez trzy dni. 

Bo zakończenie.

A teraz pocieszam się mutantami, fanartami i komiksami, których nie popełniałam od czasów średniowiecza, bo nie umiem. 

Szok wyzwala w Marceli najgorsze instynkty, no.

Btw. Muszę się pochwalić, bo to "większe" przekleństwo zajęło dwa dni - w przenośni,
trudno nazwać kartkę A5 większą - ale z efektu jestem nawet zadowolona:

...poza tym małym szczególikiem: miał być Castiel.

Nie jestem pewna, jak udało mi się zmiksować do tego celu Kevina, Adama i Crowleya.

Ale tak.

To mój Cas.

Mój Cas dostaje żółte papiery i plakietkę "nienarysowalny". ;____; Not cool, boy.

*wpakowuje to do folderu z pomysłami, które w zamyśle wyglądały lepiej*

 

Mazałam sobie ołówkiem po kartce, poprawiając szkic jeszcze sprzed
epoki lodowcowej i ignorując rodzinkę grillującą na tarasie.

(W sensie, rodzinkę grillującą kiełbaski, nie siebie.)

Obowiązki towarzyskie mogą zaczekać, jak się ma cztery laski do ukoronowania
kwiatami, herbatę do wypicia i jednego kota do zagłaskania na śmierć, kurczę bladę. :C

A piękne kolorki powstały w wyniku Gimpa. Gimp król!

Tak się składa, że to ostatni rysunek, który nie jest mutantem. Chyba.

Anatomia wzięła długi urlop, może nawet macierzyńskie, I dunno. ^

*włącza się w tryb narratora*

Znajdujesz się w środku laso-deszczowego deszczu, nad jeziorem, 
pod przeciekającym daszkiem i pijesz gorącą herbatę, 
bo nikt nie pomyślał, żeby zabrać bluzę. Co robisz?

Oddajesz siostrze ołówek, oczywiście. A potem cieniujesz przestraszonego
motyla z wydłużonym czułkiem, stylem wczesnego gotyku.

Tak to się robi na siostrzanych wypadach. XD


~*~


I skończyły się dobre rysunki, a zaczęły Nisko Latające Mutanty.

Rysuneczek z mojego starego planu lekcji, bardzo malutki z resztą.

Przedstawia Marcelę w fazie intensywnego rozwoju intelektualnego,
czyli kiedy już otworzę książkę od fizyki i zadam sobie trud obejrzenia obrazków.

Szczęśliwy Sammy. <3

No hej, ja tylko ilustruję moje kochane pairingi. Między innymi Sam/Szczęście. ;__;

Bardziej niż trochę w odpowiedzi na najradośniejszy fanpage świata.

(Zbieżność kresek to, yyy, kompletny przypadek.)

Jest taka trochę śmieszna historia z powyższym obrazkiem. 
Mianowicie, stoi sobie Miyo w przedpokoju, patrzy krytycznie w lustro i myśli:

- Kurczę, chciałabym być wyższa, a mam tylko te marne 160 cm. Chociaż... Nie no, w sumie Olka rosła w drugiej klasie gimnazjum. Może ja też będę.

...

- Jeej, jeszcze nie wszystko stracone!

...

...

...

- Ja tu się wspinam na wyżyny dorastania, a Jared wciąż wyższy o kilometr.

Narysowałam też dziewczynę dla Sama, żeby nie czuł się samotny i opuszczony. 

 Niestety, przez to poroże zabrakło miejsca na kartce na małe łosiątko. :'(

Poczułam potrzebę narysowania Deana w uniwersum Małej Syrenki. 
Z różowym ogonem, zielonym szalikiem i z Casem jako rybką. 

(Oryginalnie ołówkami, podkolorowane w Gimpie. 
Wszystko tak ostatnio robię, aghr.)

To się produkuje o drugiej w nocy, proszę państwa. 

 Długo się zastanawiałam, czy to wstawić, ale pal sześć, jedziemy po linii tego, 
co mi zwyczajnie chodzi po głowie. Inspiracja <tutaj>.

Anatomia kopie dokładnie między oczy, no szkoda.

No i przechrzciłam Deana na Deariel. Odpowiada na pytanie kogo/co (widzę).

Ten obrazek dedykuję Ewce i jej niezawodnym poczuciu humoru. 

Rzeczywiście tworzę piękne rzeczy, jak jestem na czekoladowych dragach, uhuhu. XD

Coś zgoła normalniejszego, czyli Dean/Charlie (broOTP 4ever) i Cas. 

Może kogoś zaskoczę, ale drugi rysunek jest tak naprawdę cały szary i ołówkowany.
Magic power of Gimp strikes again. 

Kiedyś będę na tyle leniwa, że przestanę oddychać i umrę. ._.


~*~


AAA. I TEN. LUDZIE. ZROBIŁAM GIFA:

Dean Winchester jest moją ulubioną księżniczką Disneya, zaraz obok Kuzco, asfghghjk.

W zasadzie, to pierwsze animowane dziecię jest, także kocham. 
Wielbię. 
Wpadam w samozachwyt.
To nie jest dziwne. <ok>

_______________________________
PS. Odprawiałam dzisiaj egzorcyzmy na bracie, ale wciąż się nie wyprowadził, hm.
PS 2. Z nudów przekopałam stare wiadomości z czatu na facebooku. Dziwne, że te parę osób, z którymi piszę, jeszcze mnie nie wykopało ze znajomków.
"dzisiaj
jadłam kanapkę
i wzięłam do ręki długopis
po czym położyłam go na talerzu
i zaczęłam go używać jak widelca
smutek żal
kto je kanapkę długopisem"
PS 3. Zapach kaszmiru również zawdzięczamy Ewie, czyli istocie, która mnie nienawidzi, bo, cytuję: "ZA ŁADNE. SPADAJ Z TAKIMI RYSUNKAMI". Mam hejterów, yay. XD
PS 4. Jeżeli nie wiecie, czy chcecie produktywnie spędzić resztę wakacji, to polecam ogarnąć Supernatural. Cudowne godziny śmiechu i płaczu jednocześnie. Wskazówka: lepiej nie zrażać się pierwszymi odcinkami, z każdym sezonem jest coraz lepiej. <kiwa główką>
PS 5. Nie rozumiem ludzi, którzy siedzą w łazience mniej niż pięć minut. 
....?? 
..?.
..
???..
jak
PS 6. Prawdopodobnie powinnam więcej życia/wychodzenia na dwór/rysowania i mniej tumblra, ale ahahaha, jakie życie, ja i jakiekolwiek życie? #not my division

/bezduszny koniec/